کد خبر: ۷۲۲۸۰۱
تاریخ انتشار: ۱۳ خرداد ۱۳۹۶ - ۱۸:۲۶
تعداد بازدید: ۱۵۶۸
واکنش ها و پیام های احساسات آمیز مردمی در تمجید از زندگی قهرمانانه "خواهران منصوریان" همچنان ادامه دارد.

واکنش ها به زندگی پس از دو حضور فوق العاده خواهران منصوریان (پرافتخارترین قهرمانان ووشو بانوان ایرانی در دنیا) در برنامه "ماه عسل" و روایت زندگی قهرمانانه شان و دوری 15 ساله از پدری که بنا به مشکلاتی خانواده اش را ترک کرده بود، مردم و حتی چهره های شاخص ورزشی و هنری از جمله علی دایی، مهدی یراحی، مرجان شیرمحمدی، پرستو صالحی و... واکنش های مثبت و تقدیرآمیزی از این سه قهرمان ورزشی کشورمان داشتند.

*** تعدادی از توئیت های مردمی و شرح قصه خواهران منصوریان در زیر می آید:

** سه‌تا خواهر که پانزده سال پدرشان را گم کرده بودن با کوهی از مشکلات شدن قهرمان آسیا و جهان! تا کمر خم می‌شم به احترام

‏قهرمانان واقعی این سه تا دختر هستن

واقعا شیرزن هستن

شما باید الگوی تمام دختران ایران زمین باشید

 

** وقتی خواهران منصوریان رو میبینم میفهمم تنها دلیل عدم موفقیت من خودمم و بهانه های چرتم!

 

‏** از نکته های تاسف‌بار این داستان این بود که الهه گفت منو توی جهان بیشتر از ایران میشناسن!

 

** آقای علیخانی انسان ها برای سخت کوش بودن و غیرت داشتن لازم نیست مرد باشن.مرد این قصه شرمنده بود و زن های این قصه قهرمان.

** خواهران منصوریان نشون دادن که قابلیت هاى زنان این جامعه چقدر با پیش فرض هاى موجود در جامعه متفاوته.

 

** علی دایی:

قهرمانان واقعی کشور که سخت ترین ضربه ها را در زندگی دیدند اما پا پس نکشیدند. درس مرام و معرفت و از خود گذشته گی را به همه یاد دادند و پاداش سخت کوشی خود را گرفتند

پهلوانانی که در قامت بانو درس ادب و اخلاق را به واقع معنا کردند به 

وجودتان افتخار میکنم

خواهران منصوریان

 

** مرجان شیرمحمدی:

این بازیگر سینما و تلویزیون نوشت:" شهربانو(جهان‌بانو) منصوریان و خواهران. افتخار می‌کنم که هموطن شما هستم. شما می‌توانید الگوی من و همه‌ی زنان و دختران ایران باشید."

6309528_770

 

** مهدی یراحی:

احسان علیخانی در آخر برنامه رو به پدر خانواده گفت اینها خیلى مردن!

اما من فکر مى کنم کاش خیلى از ما مردها نصف یکى از این دخترها ، زن بودیم.

 

** پرستو صالحی:

پرستو صالحی بازیگر سینما و تلویزیون با دیدن این برنامه تحت تاثیر آن قرار گرفت و با انتشار پستی در صفحه اینستاگرامش روایت ناتمام زندگی خود در ماه عسل سال گذشته را با بیان صحبت هایی تکمیل کرد و همچنین عکس و دستخطی از پدرش را  منتشر کرد.

صالحی نوشت:

" نیومدم که بگم پدرم بد است آمدم بگم که اعتیاد پدرم را از من گرفت.
 
خطِ پدرِ! پارسال وقتِ برنامه ماه عسل مجال نداد همه شو بگم شاید امسال وقتش بود درست بعد از دیدن صحنه‌ی بخشش پدر توسط خواهران منصوریان، تو کپشن جا نمیشه تو کامنت اولم مابقی رو می‌نویسم و کانال تلگرامم.
 
سال هفتادو پنج وقتی پدرم رفت نقطه‌ی زیر صفر فقرو تجربه کردیم وسایل خونه مونو با کلنگ نابود کرده بود دویست هزار تومن پول پیش خونه رو هم از صاحبخونه گرفته بود، دیگه خونه هم نداشتیم رفتیم خونه مادربزرگم موندیم ولی اونجا کوچیک بود آخه دو تا خاله ام هم با مامان بزرگم زندگی می‌کردن جا نبود برای همه مون، عمه ام گفت: من برم خونه‌ی اونا دو سال فقط اخر هفته‌ها مامانم و امیر و می‌دیدم من و امیری که تمام عمرمون نفس به نفس هم بودیم از هم دور موندیم شب‌ها براش تو دفتر خاطراتم نامه می‌نوشتم، دو سال دوری... خونه مادر بزرگ و فروختن سهم مامان و دادن شد یک آپارتمان ٥٠ متری اجاره کنیم تو نارمک هر سه تامون کار می‌کردیم مامان سوزن صدتا یه غاز میزد امیر کارگری و من روسری از تولیدی میگرفتم دورشو منجوق دوزی می‌کردم، یواش یواش اسباب خونه تونستیم بگیریم...
 
راستش اعتماد به نفسم تموم شده بود رویای بازیگر شدن هم همینطور تا مژگان اومد تو زندگیم پیش دانشگاهی با هم می‌رفتیم یه دختر محکم و مشتی اومد و شد پشت پناهم، انگیزه می‌داد می‌گفت: پرستو چیت از فلان هنرپیشه کمتره باید بخوای خلاصه راهم انداخت با کار حرکات فرم شروع کردم ماهی هشت هزار تومن بهم میدادن برای منی که صبح‌ها تو صف اتوبوس یه لنگه پا وامیستادم و معمولا دیر میرسیدم سر کلاس خیلی بود، انقدر درس خوندیم من و امیر که جفتمون دانشگاه قبول شدیم امیر کامپیوتر من بازیگری کارگردانی باید ثابت می‌کردیم ما مافنگی و بدبخت نمی‌شیم، شهریه ترم اول و عموم گفته بود کادو قبولیم میده، اما ترم دو چی؟!
 
نشد نمیشد انصراف دادم، تلخ بود... ولی مژگان بود کنارم مثل کوه پله پله هلم میداد... پلان به پلان و یک سکانس اولین نقشم بود سال هفتادو هفت بازیگر شدم، کابوس تموم شده بود تا ضربه‌ی کاری بعدی...
 
سال هشتاد مژگانی که چراغ راهم شده بود پر کشید، لعنت به سرطان، ولی اون کارشو انجام داده بود من پرستویی شده بودم که نفرت و کینه و حسادت و نمی‌فهمیدم مثل اون، همه رو دوست داشتم مثل اون، رفیق بودم برای همه مثل اون، تصمیم گرفتم مژگانِ زندگی بقیه باشم... از پدر خبر نداشتم آخه مژگان جای خالی اونو پر کرده بود ولی گویا قسمت تکیه گاه داشتن نبود، تکیه گاه بودن بود. تمام سختی‌های اون سال‌ها گذشت ولی وقتی جنازه‌ی پدرم رو تو اون شرایط دیدم تمام اون سختی هارو فراموش کردم."
 
صالحی همچنین در اولین کامنت پست خود نوشته است: " پدر قربانی اعتیاد بود این اون چیزی بود که دیر فهمیدم، و نتیجه اش این شد یک حسرت همیشگی، ای کاش زودتر از اینکه فوت کنه بخشیده بودیمش و می رفتیم سراغش کاش...
 
اینارو گفتم که اونایی که هنوز معنای بخشش و نفهمیدن بفهمن بعضی ها باید برن تا یاد بگیریم، بعضی ها باید بیان که بفهمیم زندگی صبوری می خواد، تلاش می خواد، عشق می خواد باید ببخشی بی دلیل، دوست داشته باشی بی درخواست.
 
ققنوس از خاکستر خودش دوباره بلند میشه جون میگیره ققنوس باشین رفقا مثلِ خواهران منصوریان، ببخشین مثل همه ی اونایی که زمین خوردن هاشون باعث نمیشه دیگران رو زمین بزنن ...
 

دوستون دارم ، جمله ی زیر این عکس دستخط پدرِ تو کاغذهاش تو خونه اش پیدا کردم، نوشته بود من غریب خلوتِ تنهایی ام"

خواهران منصوریان

 

** شرح قصه خواهران منصوریان:

ششمین برنامه ماه عسل در آستانه لحظات معنوی افطار میزبان دختران قهرمان ایران بود. در ابتدای برنامه، علیخانی میزبان «مرضیه» دختر بزرگ خانواده سمیرمی شد. او  درباره خانواده خود گفت: متولد سمیرم یکی از شهرستان های اصفهان هستم. ما یک خانواده پرجمعیت داشتیم که ۵ خواهر و یک برادر بودیم. لذت خانواده پر جمعیت بیشتر است و من فرزند اول هستم.

او ادامه داد: پدرم  عاشق بچه ها بود،شغل پدرم کشاورزی بود. نه به این معنا که باغ و زمین داشته باشیم بلکه پدرم همراه با مادر و سه تن از خواهران روی مزارع دیگران کار می‌کردند. همه دست به دست داده بودیم و زندگی که زیر خط فقر را ادامه می دادیم. پدرم به خاطر فرزند اول بودن احترام خاصی برای من قائل بود و من به خاطر مدرسه رفتن روی زمین کار نمی کردم. البته یک غروری هم داشتم. حتی اگر کسی درباره کار کردن خانواده من صحبت می کرد، من دوست نداشتم کسی بداند که آنها خانواده من هستند و ما یک خانواده فقیر هستیم.

مرضیه عنوان کرد: من نور چشمی پدرم بودم . لباس نو اول برای من می گرفت. به دلیل اینکه با هم خوب بودیم، بقیه خواهر هایم گلایه نمی کردند که چرا برای من فقط لباس می گیرد؛ چراکه شرایط مالی خوبی نداشتیم. البته اگر هر کس صبح زود از خواب بیدار می شد لباس نو را می پوشید و می‌رفت و من باید لباس سال پیش خودم را می پوشیدم . زندگی سختی داشتیم اما هیچ وقت خواسته ای نداشتیم. پدرم آرزو داشت که من به دانشگاه بروم، اما در یک دوره زمانی به دلیل شرایط بد موجود مانند فشار طلبکار‌ها من به یک ازدواج ناخواسته و به اجبار پدرم تن دادم و دو سال بعد با یک بچه ۶ ماهه مجبور به بازگشت به خانه پدر و مادرم شدم. زمانی که به خانه پدرم برگشتم، او برای کار کردن به شیراز رفته و مدتی بود به سمیرم نیامده بود. با حرف هایی که اطرفیان می زدند، متوجه شدیم پدرم در شیراز مانده و ازدواج کرده است.

در بخش دیگر برنامه آیتم کوتاهی برای معرفی این خانواده پخش شد. آن خانواده سمیرمی همان خواهران قهرمان منصوریان بودند که مدال های طلا در مسابقات جهانی و آسیایی برای ایران به دست آوردند.

در ادامه برنامه مرضیه قبل از حضور «شهربانو» او را مقاوم، صبور و همچنین الگو در زندگی معرفی کرد و علیخانی از شهربانو منصوریان برای حضور در این بخش گفتگو دعوت کرد.

شهربانو منصوریان در خصوص کار کردن خود گفت: من از هفت سالگی کار کردم. به خواست خودم برای کار در مزارع به پدرم کمک می‌کردم، اما همیشه پدرم لباس نو را برای مرضیه  می‌خرید. برای ما مهم نبود. می گفتیم حداقل یکی از دخترها لباس نو بپوشد اما برای الهه مهم بود که لباس او هم نو باشد. 

شهربانو در پاسخ به سوال علیخانی درباره آرزوی کودکی خود عنوان کرد: در دوران کودکی آرزوهایی مانند تفریح رفتن همراه پدر و داشتن یکسری امکانات در همان دوران و با همان ذهنیت را داشتیم. اما زمانی که از مزرعه می آمدم تا صبح مامانم خارهای دست ما را در می آورد. حنا میگذاشت روی دستمون تا پوست دستمون کلفت تر شود.

در ادامه  گفت: به یاد دارم مراسم عروسی خواهرم مرضیه بود که همراه با پدرم برای خرید مرغ رفتیم، اما فروشنده به پدرم گفت: چون چک‌های قبلی‌ات را پاس نکرده‌ای، نمی‌توانم به تو مرغ قرض بدهم.  پدرم التماس می کرد که مهمون دعوت کردم و در آن لحظه من هم به فروشنده التماس خیلی زیادی کردم. گفتم من قول میدهم کار کنم و این پول را پس بیارم. در نهایت به پدرم  گفت: به خاطر این بچه بهت قرض میدم. بعد از این اتفاق کارهایم را بیشتر کردم و بعد از یک ماه پول را به مرغ فروش پس دادم. 

در بخش دیگر آیتمی از محل زندگی و صحبت های مادر خانواده پخش شد.  در ادامه برنامه الهه و سهیلا منصوریان به قاب ماه عسل اضافه شدند. 

الهه منصوریان گفت: ما خیلی به هم وابسته بودیم؛ چرا که با هم کار می کردیم اما رفتن شهربانو بیشتر از پدر ما را اذیت کرد. اما او این کار را به این دلیل انجام داد که خانواده داشت از هم می‌پاشید. زمانی که پدر رفت شهربانو مدرک پنجم ابتدایی اش را  قاب گرفت و پس از آویختن آن به دیوار به دنبال کار رفت. هیچ کس این کار را نمی کند؛ شهربانو قهرمان زندگی من است.

شهربانو منصوریان درباره رفتن خود به شیراز گفت: خانواده عموی من در شیراز بود. اصرار کردم من را به شیراز ببرد. من تلاش کردم در شیراز نزد یک خانواده که وضع خوبی  داشتند، کار کنم و خودم را به آن‌ها نشان دهم. البته در ابتدا به دلیل سن کمی که داشتم آن‌ها قبول نمی‌کردند که من برایشان کار کنم، اما در نهایت این موضوع را پذیرفتند. رفتن پدرم و شرایط مالی خانواده دلیل رفتن من شیراز بود. 

مرضیه منصوریان خواهر بزرگ خانواده در ادامه صحبت‌های خواهران خود ادامه داد: وقتی پدرم به شیراز رفت، اوج سختی بود. ما حتی بعضی از شب ها شام برای خوردن نداشتیم. اما هیچ وقت گله نکردیم. وقتی پدر رفت؛ من جلوی اسم پدرم هزاران علامت سؤال گذاشتم؛ چرا که نمی‌توانستم این کار را درک کنم و شاید به خاطر سختی زندگی و طلبکاران پدرم رفت.

سهیلا منصوریان نیز در ادامه درباره رفتن خود گفت: در ابتدا رفتن پدرم و سپس رفتن شهربانو برای من خیلی سخت بود. به یاد دارم در آن زمان که شهربانو دو سالی بود پیش ما نبود، یکی از دوستان پدرم برای تفریح به شهر ما سمیرم آمد و سراغ پدرم را گرفت. وقتی متوجه شد که او ما را ترک کرده خیلی تعجب کرد. گفت پدرتان را می شناختیم. او فقط به خاطر شما کار می کرد. آن خانواده یک بچه هم سن من داشتند و من خیلی باهاش بازی می کردم. در نهایت به من گفتند که اگر دوست داشته باشی، می‌توانی همراه من و خانواده‌ام به اصفهان بیایی و در آن جا همراه با دخترم به مدرسه بروی و نزد ما زندگی کنی. 

او ادامه داد: رفتن از خانواده خیلی برایم سخت بود ، اما به دلیل اینکه هزینه تحصیل و حتی چیزی برای خوردن نداشتیم مجبور شدم با آن خانواده به اصفهان بروم. اما آنجا زمانی که می‌خواستم خوشحالی کنم یاد خانواده خودم می افتادم. 

در ادامه علیخانی از الهه منصوریان  درباره اینکه آیا برای دیدن کارکردن شهربانو به شیراز رفته، سوال کرد. او گفت: شهربانو هر چند وقت یک‌بار به دیدن ما می آمد و درباره خانه ای که کار می کرد حرف می زد. گفت «تو اگه بیای توش گم میشی، از بس خونه بزرگ است».

علیخانی در ادامه به دلیل نزدیک شدن به اذان مغرب و ناتمام ماندن قصه خواهران قهرمان منصوریان اعلام کرد که فردا  قصه قهرمانی، بزرگ و اسطوره شدن شما را ادامه خواهیم داد.  اما در پایان علیخانی از آنها سوال کرد که چرا پدرشان از رفت. 

شهربانو گفت: من به پدرم حق می دهم. به نظرم از زمانی که من ضامن پدرم شدم، از آن موقع پدر بیشتر شرمنده شد. من بهش حق می‌دهم. زندگی سختی داشت. 

الهه ادامه داد: «من میگم بابا نباید می رفت. من بابام را خیلی دوست داشتم. من هیچ چیزی از او نخواسته بودم؛ حضورش در خانواده ما کافی بود. من به پدرم حق نمی دهم. ما حاضر بودیم که این قهرمانی را نداشتیم اما در سختی ها پدرم کنارمان بود. 

الهه این حرف‌ها را در حالی می‌زد که به شدت گریه می‌کرد. با حرف‌های او خواهران دیگر هم گریه کردند و اینجا بود که علیخانی برای عوض کردن فضا گفت: من فکر می کنم اگر حریفان شما خواهران ورزشکار، فیلم برنامه امروز را ببیند؛ از این به بعد در مسابقات تا جایی که بتواند شما را می‌زنند و جسورتر مبارزه می‌کنند (خنده). به نظرم نمی‌دانستند که شما این قدر عاطفی هستید. با فیلم‌هایی که من هم از تمرینات و مسابقات شما دیدم؛ الان دست به عصا روبروی شما نشستم.  

نکته جالب اینجا بود شهربانو سال هایی که در حال کار کردن در سمیرم بود، به برنامه ماه عسل پیام داده بود که شاید با حضور در این برنامه شرایط زندگی آنها تغییر کند.  علیخانی گفت: چه خوب که شما آن زمان به برنامه ما نیامدید و خودتان قهرمان زندگی خود شدید و زندگی تان را ساختید. 

سهیلا منصوریان در پایان گفت: من آرزو دارم که یک بار دیگر خانواده ما کنار هم جمع شود. مرضیه و به خصوص الهه پدرم را ببخشند. الان الهه ۱۵ ساله که با پدرم حرف نمی زند.

برنامه ماه عسل در قسمت هفتم خود با ادامه دادن موضوع زندگی خانواده منصوریان و با حضور خواهران قهرمان این خانواده روی آنتن شبکه ۳ سیما رفت.
احسان علیخانی در ابتدای این برنامه به این نکته اشاره کرد که چند سالی است تلاش می‌کند این موضوع را رعایت کند که چگونگی روایت داستانان مهمانان ماه عسل به گونه‌ای نباشد که آن‌ها از بیان کردن آن دچار ناراحتی شوند.
در ادامه این برنامه و پس از اشاره به این که پدر این خانواده همسر و فرزندان خود را در شهر سمیرم در هنگام سختی‌ها ترک کرد الهه منصوریان یکی از خواهران قهرمان این خانواده در رشته ووشو گفت: شهربانو و سهیلا برای آرام‌تر شدن شرایط خانواده‌ام از کنار ما رفتند تا این که وقتی شهربانو ۲۰ ساله و ورزشکار شده بود نزد خانواده بازگشت و بسیاری از آموخته‌های خود را به من هم یاد داد.
وی ادامه داد: وقتی شهربانو به شهر سمیرم بازگشت با پس انداز خود یک اسب خرید که با اجاره دادن آن در آبشار معروف سمیرم خرج خانه را می‌داد، اما ما در آن دوره تصمیم گرفتیم صبح‌ها برای تمرین ووشو به اصفهان برویم و شب‌ها به شهر خودمان بازگردیم.
در ادامه شهربانو منصوریان تصریح کرد: وقتی در شیراز کار می‌کردم با موافقت آن خانواده، اقدام به ورزش کردن هم می‌کردم و فکر می‌کنم آرزوهای هر یک از ما دختران خانواده منصوریان باعث شد که به سمت ورزش‌های رزمی حرکت کنیم.
وی اظهار کرد: من ورزش‌های رزمی را خیلی دوست داشتم البته آن زمانی که همراه با الهه به کلاس می‌رفتیم به دلیل مشکل مالی گاهی تن‌ها یک نفر از ما در کلاس حاضر می‌شد و به استادمان هم نگفته بودیم که چه مشکلی داریم.
شهربانو منصوریان همچنین یادآور شد: در آبشار سمیرم و در همان جا که اسب را کرایه می‌دادم سر یک موضوع اختلاف برانگیز با همسرم آشنا شدم که در آن لحظه برای حمایت از من همه تلاش خود را به کار گرفت البته پس از ازدواج نگران خانواده‌ام بودم تا این که الهه به اردو رفت و با یک جایزه ۹۰۰ هزار تومانی بازگشت و این گونه خیالم راحت شد که می‌توانم مسئولیت خانواده را بر دوش الهه خواهرم بگذارم.
در ادامه ماه عسل الهه منصوریان گفت: وقتی از مسابقات بازگشتم تمام اعضای خانواده‌ام را دیدم که برای استقبال از من به فرودگاه آمده بودند و پس از آن سهیلا اعلام کرد که تصمیم دارد در رشته ووشو فعالیت کند و من تصمیم گرفتم آموخته‌هایم را به او آموزش بدهم.
وی توضیح داد: به دلیل بدهکاری‌های پدرم ما مجبور بودیم خانه را بفروشیم، اما من به مادرم قول دادم که به زودی برای او و خواهرانم خانه‌ای بخرم تا این که چند سال بعد با مدال طلایی خود توانستم یک خانه بسیار خوب با تمامی امکانات خریداری کنم.
الهه منصوریان تصریح کرد: در مسابقات جهانی مالزی علاوه بر افتخار آفرینی برای کشورم، به جایزه‌ای که در صورت کسب مقام نخست دریافت می‌کردم نیز فکر می‌کردم و در حالی که بخش اول مسابقه آسیب دیدم و چشم و بینی‌ام دچار مشکل جدی شد، اما خواهش کردم که به من اجازه ادامه بازی در مسابقه را بدهند، چون می‌خواستم مدال طلا بگیرم و مادرم را خوشحال کنم.
در ادامه ماه عسل سهیلا منصوریان نیز از قهرمانی خود در جام جهانی روایتی را مطرح کرد.
همچنین شهربانو منصوریان در بخش دیگری از ماه عسل امشب یادآور شد: البته تمام مدال‌هایی که ما گرفته‌ایم تن‌ها به خاطر جایزه نبوده است و حتی جایزه‌های ما به گونه‌ای بوده که به عنوان نمونه خود من تا کنون توانسته‌ام تن‌ها یک خانه و یک خودرو پراید داشته باشم.
در ادامه ماه عسل علیخانی بار دیگر به این موضوع اشاره کرد که مرضیه و الهه منصوریان نمی‌توانند پدر خود را ببخشند، اما پس از پخش تصاویری شهربانو منصوریان رفت و پدر خود را مقابل دوربین آورد و در این لحظه پدر تک‌تک فرزندان خود را در آغوش گرفت و خواهران منصوریان نیز پدر خود را بخشیدند.
در ادامه پدر خواهران قهرمان منصوریان به این موضوع اشاره کرد که در دوره‌ای زندگی به دلیل کم آوردن در مقابل شرایط سخت و همچنین طلبکار‌ها مجبور به ترک خانواده‌اش شد، اما از تمام اعضای خانواده‌اش عذرخواهی می‌کند.
منبع: جی پلاس
بازدید از صفحه اول
ارسال به دوستان
نسخه چاپی
نظر شما
در زمینه ی انشار نظرات مخاطبان رعایت چند نکته ضروری است
لطفا نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید خبر داغ مجاز به ویرایش ادبی نظرات مخاطبان است خبر داغ از انتشار نظراتی که حاوی مطالب کذب, توهین یا بی احترامی به اشخاص ,قومیت ها, عقاید دیگران, موارد مغایر با قوانین کشور و آموزه های دین مبین اسلام باشد معذور است. نظرات پس از تایید مدیر بخش مربوطه منتشر میشود.
نام:
ایمیل:
* نظر: