به گزارش خبرداغ به نقل ازخبرآنلاین؛ دنی سیتْرینویچ، پژوهشگر ارشد برنامه ایران و محور شیعی در مؤسسه مطالعات امنیت ملی اسرائیل (INSS)، از چهره‌های پیشین اطلاعات نظامی اسرائیل است که ۲۵ سال در بخش‌های مختلف اطلاعات دفاعی این کشور فعالیت کرده و ریاست شاخه ایران در واحد پژوهش و تحلیل اطلاعات نظامی اسرائیل را نیز برعهده داشته است.در یادداشتی در شبکه اجتماعی ایکس، در واکنش به گزارش بلومبرگ درباره توان موشکی ایران و ادامه تولید موشک با وجود آسیب‌های گسترده به زیرساخت‌های نظامی و صنعتی کشور، در یادداشتی با عنوان «برنامه موشکی ایران؛ محدودیت قدرت هوایی و توهم راه‌حل نظامی» نوشت:
توان موشکی و پهپادی ایران صرفاً محصول فناوری وارداتی یا کمک‌های خارجی نیست. این توانمندی بر پایه دهه‌ها دانش بومی، تجربه انباشته‌شده و دکترین امنیت ملی شکل گرفته که جنگ نامتقارن را محور اصلی خود قرار داده است.
این تصور که اسرائیل و ایالات متحده می‌توانند با حملات هوایی، برای همیشه مانع تولید موشک و پهپاد در ایران شوند، با واقعیتی روبه‌روست که بارها خود را نشان داده است: حملات هوایی، حتی اگر خسارت‌های سنگینی به بار بیاورند، لزوماً نمی‌توانند یک توانمندی نظامی را برای همیشه از میان ببرند.
این به معنای آن نیست که عملیات نظامی خسارت قابل‌توجهی به ایران وارد نکرده است. چنین خسارت‌هایی واقعاً وارد شده‌اند. تأسیسات تولیدی، سکوهای پرتاب، ذخایر موشکی و پهپادی و زیرساخت‌های پشتیبان ایران آسیب‌های سنگینی دیده‌اند. اما تضعیف یک توانمندی با نابودی کامل آن تفاوت دارد.
ایران دهه‌ها برای مواجهه با چنین شرایطی آماده شده است. برنامه‌های موشکی و پهپادی این کشور نه‌فقط با هدف حفظ توان عملیاتی در برابر حملات، بلکه با در نظر گرفتن امکان بازسازی و بازیابی پس از ضربه طراحی شده‌اند.
کارخانه‌ها را می‌توان نابود کرد، اما از میان بردن دانش مهندسی، تخصص فنی، تجربه عملیاتی و توانایی بازسازی زنجیره‌های تأمین به‌مراتب دشوارتر است. روند بازیابی ایران نشان می‌دهد که نابودی تأسیسات تولیدی الزاماً به معنای نابودی بنیان‌های صنعتی و فناورانه‌ای نیست که امکان بازسازی همان تأسیسات را فراهم می‌کنند.
در چنین شرایطی، واشنگتن و اورشلیم با انتخابی دشوار روبه‌رو هستند: یا باید بپذیرند که ایران همچنان توانمندی‌های موشکی متعارف قابل‌توجهی در اختیار خواهد داشت، یا خود را متعهد به تکرار عملیات نظامی در فاصله چند ماه یا چند سال کنند؛ عملیاتی که هزینه‌های آن بسیار سنگین و احتمالاً در گذر زمان بیشتر خواهد شد.
این هزینه‌ها فقط به مخارج عملیات نظامی محدود نمی‌شود. هر دور تازه از حملات می‌تواند خطر پاسخ تلافی‌جویانه ایران علیه اسرائیل، پایگاه‌های نظامی آمریکا، کشورهای حاشیه خلیج فارس و زیرساخت‌های حیاتی انرژی را افزایش دهد. به بیان دیگر، تلاش‌های مکرر برای تضعیف توان نظامی ایران ممکن است در نهایت به جای ایجاد امنیتی پایدار، بی‌ثباتی بیشتری را به منطقه تحمیل کند.
از نقطه‌ای به بعد، راهبرد امنیت ملی دیگر نمی‌تواند صرفاً بر نابودی توانمندی‌های نظامی طرف مقابل متکی باشد؛ بلکه باید بازدارندگی در برابر استفاده از این توانمندی‌ها را نیز در مرکز توجه قرار دهد.
این به معنای کنار گذاشتن فشار نظامی یا پذیرفتن تمام ابعاد گسترش توان نظامی ایران نیست. مسئله، درک یک واقعیت راهبردی است: حملات هوایی نمی‌توانند جایگزین یک راهبرد جامع شوند. چنین راهبردی باید بازدارندگی معتبر، دفاع چندلایه موشکی، عملیات اطلاعاتی، تلاش برای مختل کردن انتقال فناوری‌های حساس و دیپلماسی را در کنار یکدیگر قرار دهد.
قدرت نظامی همچنان می‌تواند ابزار مهمی باشد، اما نمی‌تواند به‌تنهایی جای راهبرد را بگیرد. دقیقاً همین‌جاست که خطر اصلی یک سیاست مبتنی بر تکرار عملیات نظامی آشکار می‌شود. موفقیت‌های تاکتیکی ممکن است تصویری از پیشرفت ایجاد کنند، در حالی که مسئله بنیادین راهبردی همچنان حل‌نشده باقی مانده است. حتی بدتر از آن، چنین رویکردی ممکن است اسرائیل و ایالات متحده را در چرخه‌ای بی‌پایان از تشدید تنش، پاسخ متقابل و بازسازی توان نظامی ایران گرفتار کند.
در نهایت، هدف یک راهبرد موفق نباید این باشد که ایران هیچ موشکی در اختیار نداشته باشد؛ هدف باید این باشد که ایران بداند استفاده از این موشک‌ها چه پیامدهایی برایش به دنبال خواهد داشت.
